وقتی فرزندان ایران بر زین می‌نشیند

به نام خداوند جان و خرد ایران‌زمین، از آن روزگاران که پهلوانانش اسب بر زین می‌نهادند و نام خود را در میدان‌های نبرد و پهلوانی ماندگار می‌کردند، همواره سرزمین مردمانی بوده است که شکوه را نه در گفتار، که در کردار جسته‌اند. در این فرهنگ دیرپا، اسب تنها مرکبِ میدان نبوده است؛ یارِ وفادارِ سوار، هم‌نفسِ پهلوان و همراهِ ایرانیان در روایت دیرپای دلاوری و پهلوانی بوده است. این پیوند کهن، امروز در قامت هنرهای رزمی سواره، راه خود را به میدان ورزش جهان باز کرده است. کمان‌گیری روی اسب و تنت‌پگینگ فقط نام دو رشته ورزشی نیستند؛ بخشی از میراثی هستند که ریشه در فرهنگ و تاریخ ایران دارد و امروز فرصت آن را یافته‌اند تا با زبان ورزش قهرمانی، بار دیگر نام ایران را در جهان طنین‌انداز کنند. ماندگاری یک میراث اما تنها با افتخار به گذشته ممکن نیست؛ میراث آن‌گاه زنده می‌ماند که نسل امروز آن را به افتخار فردا پیوند بزند. برای رسیدن به این جایگاه، گام‌های بلندی برداشته شده است؛ گام‌هایی که با تلاش ورزشکاران، مربیان، پیشکسوتان و مسئولان شکل گرفته و اکنون در آستانه دو میدان مهم، انتخابی جام جهانی عمان و مسابقات جهانی نومد گیمز، به آزمونی بزرگ رسیده است. در این راه، جوانی و تجربه در برابر یکدیگر نیستند؛ مکمل یکدیگرند. پیشکسوت، چراغ راه است و جوان، نیروی میدان. آنچه یکی از سال‌ها و تجربه آموخته، دیگری با شور، جسارت و توان خود به فردا می‌رساند. اگر قرار است این رشته به جایگاهی شایسته در جهان برسد، باید این دو نسل در کنار هم بایستند و یکدیگر را پشتوانه باشند. امروز مسئولان فدراسیون ورزش روستایی، عشایری و بازی‌های بومی و محلی، مسئولان انجمن هنرهای رزمی سواره و وزارت ورزش و جوانان، به این باور رسیده‌اند که رشته‌ای با چنین پیشینه و هویت ایرانی، شایسته آن است که نام ایران را در بلندترین آوردگاه‌های قهرمانی جهان نمایندگی کند. خوشبختانه این باور در عمل نیز با حمایت و همراهی مجموعه ورزش کشور، برنامه‌ریزی برای اردوهای آماده‌سازی، استمرار تمرینات تخصصی و حضور مسئولان در کنار ملی‌پوشان همراه شده است؛ همراهی‌ای که پشتوانه‌ای ارزشمند برای ادامه این مسیر و حضور قدرتمند در میدان‌های پیش روست. زیرا قهرمانی در لحظه‌ای که مدال بر گردن ورزشکار قرار می‌گیرد ساخته نمی‌شود؛ در روزهای سخت اردو، در تمرین‌های مداوم، در خستگی‌هایی که دیده نمی‌شود و در اراده‌ای که هر روز دوباره جان می‌گیرد، ساخته می‌شود. امروز همه این تلاش‌ها باید در میدان به ثمر بنشیند. انتخابی جام جهانی و بازی‌های جهانی روستایی و عشایری بیشکک فقط دو رویداد در تقویم ورزش نیستند؛ دو میدان برای نمایش توان، شایستگی و هویت ایرانی این رشته‌اند. در این میدان‌ها، هر ورزشکار تنها برای نتیجه شخصی خود رقابت نمی‌کند؛ نام یک رشته، حاصل تلاش یک خانواده ورزشی و پرچم ایران را با خود به میدان می‌برد. اکنون زمان آن است که این همراهی بیش از همیشه در میدان خود را نشان دهد؛ تجربه پیشکسوتان در کنار شور جوانان، دانش مربیان در کنار اراده ورزشکاران و حمایت مسئولان در کنار همت ملی‌پوشان قرار گیرد. هر کس در جایگاه خود سهمی از این مسیر دارد و هر قدمی که برای موفقیت تیم ملی برداشته می‌شود، قدمی برای سربلندی نام ایران است. در آستانه این دو میدان، یکدل و هم‌پیمان بمانیم؛ حاشیه‌ها را به حاشیه بسپاریم، توان‌ها را کنار هم بگذاریم و با تمرکز و انضباط، راهی را که با زحمت و امید آغاز شده است تا پایان ادامه دهیم. آن‌گاه که سوار ایرانی بر اسب می‌نشیند و به میدان می‌زند، تنها یک ورزشکار وارد رقابت نشده است؛ تاریخ و فرهنگ سرزمینی را با خود حمل می‌کند که اسب و سوار، از دیرباز بخشی از روایت پهلوانی آن بوده‌اند. امروز نوبت نسل ماست که برگ تازه‌ای بر این روایت بیفزاید؛ برگ افتخاری که نه فقط از گذشته سخن بگوید، بلکه توان امروز ایران را به جهان نشان دهد. برای نام ایران یکدل می‌شویم؛ برای افتخار ایران هم‌پیمان می‌مانیم؛ و در عمان و قرقیزستان ، با تمام توان برای به اهتزاز درآمدن پرچم ایران و سربلندی هنرهای رزمی سواره، میراث‌کهن نیاکان مان، می‌ایستیم تا پای جان. پاینده ایران سرافراز