موفقیت در بازی‌های آسیایی حاصل برنامه‌ریزی بلندمدت است، نه آماده‌سازی در ماه‌های پایانی

کارشناس سوارکاری با اشاره به عملکرد کشورهای مدعی در رقابت‌های پرش با اسب بازی‌های آسیایی آیچی–ناگویا ۲۰۲۶، معتقد است دستیابی به نتایج مطلوب در این سطح، صرفاً به توانایی سوارکار در روز مسابقه وابسته نیست؛ بلکه حاصل برنامه‌ریزی مستمر، دسترسی به اسب مناسب، حضور در رقابت‌های بین‌المللی و شکل‌گیری هماهنگی مؤثر میان سوارکار و اسب است. بازی‌های آسیایی آیچی–ناگویا ۲۰۲۶ بار دیگر فاصله میان کشورهای پیشرو در رشته پرش با اسب و چالش‌های پیش روی این رشته در ایران را آشکار کرد. در شرایطی که تیم‌های عربستان سعودی، امارات متحده عربی و ژاپن به ترتیب جایگاه‌های نخست تا سوم رقابت‌های تیمی را به دست آوردند، بررسی عوامل مؤثر بر این نتایج می‌تواند برای برنامه‌ریزی آینده پرش با اسب ایران اهمیت داشته باشد. رامین شفیعی، سرپرست تیم ملی پرش با اسب ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا، در گفت‌وگو با هورس‌نیوز، ضمن تحلیل عملکرد کشورهای حاضر در این رقابت‌ها، به برخی موانع ساختاری حضور بین‌المللی اسب‌های مستقر در ایران و تأثیر آن بر روند انتخاب و آماده‌سازی تیم ملی پرداخته است. او همچنین بر ضرورت شکل‌گیری ارتباط حرفه‌ای و بلندمدت میان سوارکار و اسب تأکید می‌کند؛ عاملی که به اعتقاد او، نمی‌توان آن را در ماه‌های پایانی منتهی به یک رویداد مهم جبران کرد. 🔹ارزیابی عملکرد کشورهای آسیایی در ناگویا و جایگاه ایران هورس‌نیوز: رقابت‌های پرش با اسب در بازی‌های آسیایی ناگویا با قهرمانی عربستان سعودی، نایب‌قهرمانی امارات و کسب مدال برنز از سوی ژاپن به پایان رسید. ارزیابی شما از سطح این رقابت‌ها و عملکرد تیم‌های برتر چیست؟ رامین شفیعی: نتایج این دوره از بازی‌ها نشان داد که کشورهای مدعی آسیایی برای حضور در چنین رقابت‌هایی، برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری بلندمدت انجام داده‌اند. تیم عربستان سعودی به مدال طلا رسید، امارات متحده عربی دوم شد و ژاپن نیز در جایگاه سوم قرار گرفت. قطر هم با فاصله‌ای بسیار اندک و تنها به دلیل یک خطای زمانی، از کسب مدال بازماند و چهارم شد. این نتایج نشان می‌دهد که در سطح بالای پرش با اسب، اختلاف تیم‌ها گاهی بسیار اندک است و جزئیات فنی و میزان آمادگی مجموعه سوارکار و اسب می‌تواند در تعیین جایگاه نهایی تأثیرگذار باشد. حضور موفق در این سطح، نتیجه آماده‌سازی چندساله، شرکت مستمر در رقابت‌های بین‌المللی و فراهم بودن امکانات لازم برای سوارکاران و اسب‌هاست. هورس‌نیوز: با توجه به ظرفیت‌های موجود در سوارکاری ایران، مهم‌ترین فاصله ما با کشورهای پیشرو آسیایی در کدام بخش قرار دارد؟ شفیعی: ایران از سوارکاران مستعد، مربیان باتجربه، اسب‌های باکیفیت و پیشینه قابل توجهی در سوارکاری برخوردار است. بنابراین نمی‌توان مسئله را صرفاً به نبود استعداد یا توان فنی نسبت داد. یکی از چالش‌های مهم ما، فراهم نبودن مسیر منظم و قابل اتکا برای حضور اسب‌های مستقر در ایران در مسابقات بین‌المللی است. در رشته پرش با اسب، صرفاً انتخاب یک سوارکار توانمند برای حضور در مسابقات کافی نیست. سوارکار باید با اسبی که قرار است در رقابت شرکت کند، تمرین و مسابقه داشته باشد و به شناخت متقابل برسد. وقتی امکان حضور مستمر اسب‌های مستقر در کشور در رویدادهای خارجی فراهم نباشد، روند آماده‌سازی تیم ملی نیز با محدودیت روبه‌رو می‌شود. 🔹چالش حضور بین‌المللی اسب‌های مستقر در ایران هورس‌نیوز: چرا حضور اسب‌های مستقر در ایران در مسابقات بین‌المللی تا این اندازه دشوار است؟ شفیعی: جابه‌جایی اسب برای شرکت در رقابت‌های بین‌المللی، تابع الزامات دامپزشکی، بهداشتی و قرنطینه‌ای کشور میزبان است. این الزامات در کنار پیچیدگی‌های حمل‌ونقل بین‌المللی اسب و هزینه‌های بالای آن، شرایطی ایجاد کرده که اعزام اسب‌های مستقر در ایران به‌صورت منظم و برنامه‌ریزی‌شده با دشواری همراه باشد. در نتیجه، گاهی امکان حضور در رقابت‌های بین‌المللی به سوارکارانی محدود می‌شود که به اسب‌های مستقر در خارج از کشور دسترسی دارند. این وضعیت می‌تواند فرصت‌های آماده‌سازی و رقابت را برای سوارکاران یکسان نکند؛ در حالی که انتخاب اعضای تیم ملی باید بر پایه شایستگی فنی، آمادگی رقابتی و توانایی واقعی افراد انجام شود. هورس‌نیوز: این محدودیت‌ها چه تأثیری بر انتخاب و آماده‌سازی تیم ملی می‌گذارد؟ شفیعی: وقتی امکان حضور اسب‌های مستقر در ایران در مسابقات خارجی به‌صورت مستمر وجود نداشته باشد، سوارکارانی که امکان استفاده از اسب‌های خارج از کشور را دارند، از فرصت بیشتری برای کسب تجربه بین‌المللی برخوردار می‌شوند. این موضوع می‌تواند بر فرآیند آماده‌سازی و حتی دامنه انتخاب‌های فنی تأثیر بگذارد. البته هدف باید این باشد که شرایطی فراهم شود تا سوارکاران مستعد، صرف‌نظر از موقعیت اقتصادی و امکانات شخصی، فرصت کافی برای آماده‌سازی و اثبات توانایی خود داشته باشند. این مسئله نیازمند برنامه‌ریزی و حمایت هدفمند از سوی مجموعه مدیریتی سوارکاری کشور است. 🔹تجربه ناگویا؛ اهمیت الزامات دامپزشکی و آماده‌سازی هورس‌نیوز: تجربه حضور ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا چه نکته‌ای را درباره موانع اعزام اسب‌ها برجسته کرد؟ شفیعی: در این دوره، یکی از نمایندگان ایران به دلیل الزامات دامپزشکی و قرنطینه‌ای کشور میزبان نتوانست در رقابت‌ها حضور پیدا کند. این اتفاق نشان داد که موضوع اعزام اسب نباید به روزها و ماه‌های نزدیک به مسابقات موکول شود؛ زیرا برخی الزامات بهداشتی و اجرایی نیازمند پیگیری و هماهنگی از مدت‌ها قبل هستند. نماینده‌ای که در نهایت در رقابت‌ها حضور یافت، با وجود فرصت محدود برای آماده‌سازی مشترک با اسب، توانست به فینال انفرادی راه پیدا کند. این موضوع ظرفیت فنی سوارکاری ایران را نشان می‌دهد؛ هرچند شرایط بعدی اجازه نداد نتیجه بهتری رقم بخورد. درس مهم این تجربه آن است که برای حضور مؤثر در بازی‌های آسیایی، باید از مدت‌ها قبل درباره اسب، سوارکار، مسیر انتقال، الزامات دامپزشکی و برنامه مسابقاتی تصمیم‌گیری شود. 🔹هماهنگی سوارکار و اسب؛ عاملی تعیین‌کننده در نتیجه مسابقه هورس‌نیوز: شما در تحلیل خود بر اهمیت هماهنگی میان سوارکار و اسب تأکید کرده‌اید. چرا این موضوع در پرش با اسب تا این اندازه تعیین‌کننده است؟ شفیعی: در پرش با اسب، اسب صرفاً وسیله‌ای برای اجرای مهارت سوارکار نیست؛ بلکه بخش اصلی یک مجموعه رقابتی است. هر اسب ویژگی‌های رفتاری، توانایی‌های جسمانی، حساسیت‌ها و واکنش‌های خاص خود را دارد. سوارکار باید این ویژگی‌ها را بشناسد و به‌تدریج اعتماد متقابل میان خود و اسب را شکل دهد. این شناخت و هماهنگی در یک یا چند جلسه تمرین به دست نمی‌آید. سوارکار و اسب باید در شرایط مختلف تمرین و مسابقه قرار بگیرند تا واکنش‌های یکدیگر را بشناسند و بتوانند در موقعیت‌های متفاوت، عملکرد هماهنگی داشته باشند. هورس‌نیوز: از نظر شما چه مدت زمانی برای شکل‌گیری این هماهنگی لازم است؟ شفیعی: نمی‌توان برای همه اسب‌ها و سوارکاران یک بازه زمانی ثابت تعیین کرد؛ زیرا شرایط هر اسب و سوارکار متفاوت است. با این حال، به اعتقاد من بهتر است ترکیب اصلی سوارکار و اسب دست‌کم یک سال پیش از بازی‌های آسیایی مشخص شود. در این مدت، این ترکیب باید فرصت حضور در چندین مسابقه بین‌المللی را داشته باشد و با مسیرها و طراحی‌های متفاوت مواجه شود. تجربه رقابت در شرایط متنوع، به سوارکار و اسب کمک می‌کند تا آمادگی و هماهنگی لازم را برای حضور در رویدادی در سطح بازی‌های آسیایی به دست آورند. هورس‌نیوز: بنابراین، آماده‌سازی در ماه‌های پایانی نمی‌تواند جایگزین این فرآیند شود؟ شفیعی: قطعاً نمی‌تواند جایگزین آن باشد. موفقیت در رشته‌ای مانند پرش با اسب، حاصل یک فرآیند تدریجی است. اگر ترکیب سوارکار و اسب در فاصله کوتاهی تا مسابقات مشخص شود، فرصت کافی برای شناخت، اعتمادسازی، تمرین مشترک و کسب تجربه رقابتی وجود نخواهد داشت. به همین دلیل، برنامه‌ریزی برای بازی‌های آسیایی باید از سال‌ها قبل آغاز شود و انتخاب ترکیب اصلی نیز به‌گونه‌ای باشد که سوارکار و اسب زمان کافی برای آماده‌سازی مشترک در اختیار داشته باشند. 🔹پایان بخش اول